Ey tarih! Sen ki mazinin tozlu yapraklarında nice kahraman saklarsın, söyle bana, hangi destan Emir Timur’un gölgesine erişebilir? Hangi satır, onun topal ayağının bastığı yerde biten otun çığlığını yazabilir? İşte, Türklüğün yüz akı, cihanın eğilmeyen başı, Semerkand’ın efendisi, İsfahan’ın fatihi: Timur! Onun adı, bir yankıdır ki, dağlarda değil, gönüllerde çınlar.

Firdevsi, o İran’ın şair bozuntusu, kalemiyle Türk’e hakaretler yağdırır, Şehname’sinde Türk’ü küçümserken, bilmezdi ki bir gün bir Türk kartalı, topal ayağıyla mezarının başında dikilecek. “Kalk!” dedi Timur, “Kalk da gör, ey Firdevsi, her satırında lanet okuduğun Türk’ü!” Ve o ses, asırları aşıp bize kadar geldi. İsfahan’ın süslü taşları mı, Semerkand’ın gök kubbesine uzanan minareleri mi? Timur, bu soruyu sorarken, cevabını çoktan vermişti: Türk’ün ruhu, taşta değil, zaferdedir!

Bağdat’tan Tus’a kadar Fars’ın izini sildi Timur. Topal ayağının bastığı yerde ot bitmedi, evet, ama Türk’ün şerefi filizlendi. O, bir fatih değil, bir ülküydü. Türklüğü, hakir görenlerin suratına bir tokat gibi çarptı. Cihan, onun kılıcının gölgesinde titrerken, o, ne altın için, ne taht için vurdu. Onun derdi, Türk’ün adını yüceltmekti. Ve yüceltti! Öyle bir yüceltti ki, asırlar sonra bile, bizler, onun gölgesinde başımız dik yürüyoruz.

Ey Türk evladı! Timur’u anarken göğsün kabarır mı? Kabarmalı! Zira o, senin kanından, senin ruhundan bir parça. Topal dediler, alay ettiler; oysa o topallığıyla cihanı dize getirdi. Firdevsi’nin mezarında yatan kemikleri sızlasın, Timur’un gölgesi hâlâ onun üstünde bir kâbus gibi duruyor. İsfahan’ın güzelliği mi, Semerkand’ın haşmeti mi? Timur, bu soruyu sorarken, bize bir hakikati fısıldadı: Güzellik, zaferdedir; zafer ise Türk’ündür!

Timur, Türklüğün yüz akıdır. Onu anmak, bir tarih dersi değil, bir şeref borcudur. Topal kartal, gökyüzünde süzülürken, bize şunu öğretti: Türk, eğilmez; Türk, küçümsenmez; Türk, daima yükselir! Ey Timur, ruhun şad olsun, topal ayağınla bastığın yerlerde hâlâ ot bitmez, ama senin ektiğin şeref, asırlık çınar gibi dimdik ayakta!